Saga 12 dzieci i 2 autorów publikacji Lancet w 1998 roku – Cz. I rok 1998

W związku z częstym zjawiskiem niepoprawnego przedstawiania faktów dotyczących legendarnej już publikacji 13 autorów i 12 dzieci z Lancet 1998 streszczono poniżej najważniejsze wydarzenia, publikacje i kwestie związane z tym tematem. W literaturze medyczno-naukowej jak i blogosferze powstały już setki tekstów rozkładających na drobne części 5-stronicową pracę opublikowaną w czasopiśmie The Lancet autorstwa Wakefield et al. pod tytułem ILNH, niespecyficzne zapalenie jelit a całościowe zaburzenia rozwoju u dzieci (w skrócie Lancet 1998):

The Lancet 1998

Poniższy tekst nie odnosi się bezpośrednio do hipotezy o związku między szczepionką przeciwko odrze, śwince, różyczce (MMR) / zapaleniem jelit a zaburzeniami ze spektrum autyzmu, a jedynie do wydarzeń związanych z publikacją Lancet 1998, dochodzeniem Brytyjskiej Komisji Medycznej (GMC) z lat 2007-2010 i zarzutami oszustwa wobec Andrew Wakefielda opublikowanymi w British Medical Journal (BMJ) w 2010 r. i 2011 r na podstawie dochodzenia dziennikarza Briana Deer.

Nieskończona ilość krytyki tej pracy bazuje jedynie na jednej wersji wydarzeń przedstawianej przez dziennikarza B. Deer (archiwum zebranych przez niego dokumentów i interpretacji TUTAJ) bez przedstawiania innych perspektyw.

Seria tekstów „Saga 12 dzieci i 2 autorów publikacji Lancet w 1998 roku” opiera się na chronologii publikacji w literaturze medycznej, prasie i dokumentach związanych z dochodzeniem GMC i zaczyna od wydarzeń w 1998 r.

Rok 1998

  • Pod koniec lutego brytyjskie media otrzymały materiały prasowe „New research links autism and bowel disease” i 20 minutowe video news release przygotowane przez przynależną do Akademii Medycznej Royal Free jednostkę do spraw komunikacji z mediami – Media Group. Materiały miały na celu przyciągnięcie uwagi mediów na nadchodzące wydarzenia, czyli ukazanie się w czasopiśmie Lancet publikacji zawierającej wyniki badań klinicznych wskazujących na nowy syndrom związany z zapaleniem jelit, który mógł być powiązany z zaburzeniami behawioralnymi.
  • Wideo pokazywało wywiady z rodzicami dzieci leczonych w Szpitalu Royal Free, ujęcia ze szpitala, wywiady z wybranymi autorami publikacji o wynikach wielomiesięcznych obserwacji występowania zaburzeń gastrologicznych u dzieci autystycznych, m.in. z głównym autorem publikacji A. Wakefieldem (naukowcem z wykształceniem chirurga gastroenterologa). Autor został zapytany przez prowadzącego wywiad dziennikarza m.in. o bezpieczeństwo MMR i przedstawił swoje stanowisko mówiąc „Ponownie wyrażam opinię, że szczepionki pojedyncze przeciwko odrze, śwince, różyczce wydają się bezpieczniejsze w tym kontekście, niż szczepionki poliwalentne”:

 ….DR ANDREW WAKEFIELD: I think if you asked members of the team that have investigated this they would give you different answers. And I have to say that there is sufficient anxiety in my own mind of the safety, the long term safety of the polyvalent, that is the MMR vaccination in combination, that I think that it should be suspended in favour of the single vaccines, that is continued use of the individual measles, mumps and rubella components. …..

„DR ANDREW WAKEFIELD: My opinion, again, is that the monovalent, the single vaccines, measles, mumps and rubella, are likely in this context to be safer than the polyvalent vaccine.”

Źródło: Transkrypcja jednej części video, w której A. Wakefield odpowiada na pytania – Royal-video.

  •  27 lutego 1998 r. (dwa dni przed publikacją) odbyła się zorganizowana przez przynależną do Akademii Medycznej Royal Free jednostkę do spraw komunikacji z mediami – Media Group –  konferencja prasowa z udziałem kilku współautorów i rektora tej szkoły. Podczas tej konferencji – jak było do przewidzenia – jedno z pytań dotyczyło bezpieczeństwa szczepionki MMR w kontekście badanego związku między zaburzeniami gastrologicznymi i autyzmem. Rektor szkoły medycznej skierował to pytanie do A. Wakefielda, który ponownie wyraził znaną wszystkim zgromadzonym kolegom swoją opinię o wyższym bezpieczeństwie szczepionek pojedynczych nad MMR. Opinia ta bazowała na jego własnym przeglądzie badań bezpieczeństwa szczepionek MMR i wcześniejszych pracach dotyczących możliwego związku między chorobą Crohna i wirusem odry. Dodatkowo stwierdził, że jego moralność nie pozwala mu rekomendować dalszego użycia potrójnej szczepionki MMR, dopóki kwestia jej bezpieczeństwa nie zostanie wyjaśniona:

AW1

Najczęściej cytowane słowa Andrew Wakefielda wyrwane przez media z kontekstu całej wypowiedzi: „It’s a moral issue for me”, „I can’t support the continued use of these three vaccines, given in combination, until this issue has been resolved.”.

Zaraz potem rektor szkoły medycznej przedstawił swoje stanowisko mając na celu doprecyzowanie odpowiedzi A. Wakefielda, w którym tłumaczy różnice szczepienia trzema wirusami atenuowanymi naraz w porównaniu do podawania szczepionek pojedynczo i spekuluje, że możliwym wyjaśnieniem problemów poszczepiennych może być nie w pełni rozwinięty układ immunologiczny dziecka szczepionego po pierwszych urodzinach:

Can I just try and actually answer that question more precisely? MMR consists of 3 live attenuated virus strains. In other words we are administering to the children in the MMR three attenuated vaccine strains against measles, against mumps, against rubella. A combination of three different viruses… it is theoretically possible that the immune system would be challenged by 3 separate viruses and that would be the rationale I think for Dr Wakefield’s recommendation for giving these vaccines separately and of course before the MMR was introduced these preparations were available as monovalent vaccines.” … One possible explanation is that at the age of one the immune system is not fully developed. Therefore by challenging it with three live viral, live attenuated strains may be associated with side effects.

Źródło: Protokół zeznań z dochodzenia Brytyjskiej Komisji Medycznej 2007-2010, kompletna transkrypcja konferencji prawdopodobnie nie istnieje.  

Odpowiedzi udzielił również współautor publikacji prof. S. Murch, który w pełni popierał dalsze stosowanie MMR i nie miał wątpliwości odnośnie profilu bezpieczeństwa tego preparatu

Obecnie w mediach cytowany jest jedynie wyrwany z kontekstu fragment wypowiedzi A. Wakefielda dotyczący szczepionki MMR z pominięciem wypowiedzi innych osób obecnych na konferencji i ich odmiennych stanowisk jak i z pominięciem opinii A.Wakefielda na temat stosowania alternatywnych i dostępnych (wówczas) szczepionek pojedynczych przeciwko odrze i różyczce.

  •  29 lutego w czasopiśmie Lancet w dziale przeznaczonym na przedstawianie nowych obserwacji „Early Report” ukazuje się publikacja 13 współautorów o tytule ILNH, niespecyficzne zapalenie jelit a całościowe zaburzenia rozwoju u dzieci. Autorzy opisali 12 przypadków zaburzeń gastrologicznych i behawioralnych. Publikacja zawierała informację, że u 8 z 12 dzieci wystąpienie zaburzeń gastrologicznych i behawioralnych nastąpiło, wg. informacji od rodziców, w czasowym związku ze szczepieniem szczepionką MMR. Publikacja donosiła o możliwym wpływie zaburzeń gastrologicznych na zaburzenia behawioralne, zaburzonej gospodarce witaminy B12 u dzieci z zaburzeniami behawioralnymi, poszukiwaniach autorów zaburzeń w pracy mitochondriów w dzieci z zaburzeniami behawioralnymi. Publikacja zawiera neutralne stwierdzenia, nie formułuje żadnej hipotezy o wpływie MMR na zaburzenia gastrologiczne i behawioralne. Wychodząc na przeciw spekulacjom w edytorialu tego wydania Lancet jak i samej pracy podkreślono, że:

Nie udowodniliśmy związku między szczepionką MMR a opisanym syndromem”,

co jest merytorycznie zupełnie niemożliwe bez badań wirusologicznych i dodatkowych badań udowadniających związek przyczynowo-skutkowy. Również typ publikacji, czyli „seria przypadków” nie nadaje się do przedstawiania światu naukowemu związków przyczynowo-skutkowych, ponieważ ten rodzaj publikacji zdefiniowany jest wg słowniczka Polskiego Instytutu EBM jako:

Badanie obserwacyjne: (…) badania opisowe (opis przypadku lub serii przypadków; w przeciwieństwie do badań analitycznych nie mają grupy kontrolnej, nie pozwalają więc wyciągać wniosków o związkach przyczynowo skutkowych).”

  • W tym samym wydaniu Lancet na następnych stronach pojawia się pierwsza polemika pracowników amerykańskiej agencji CDC F. DeStefano i R. T. Chen pod tytułem Vaccine adverse events: causal or coincidental. Autorzy wymieniają liczne wątpliwości odnośnie raportu A. Wakefielda i podsumowują swoją polemikę stwierdzeniem o potrzebie wprowadzenia efektywnego i wiarygodnego systemu zbierania i analizowania zaburzeń zdrowia związanych czasowo ze szczepieniami, tak aby rozróżnić między zdarzeniami przypadkowymi a zdarzeniami wywołanymi szczepieniami. Inaczej wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa szczepień mogą zostać źle zrozumiane przez media i społeczeństwo i doprowadzić do spadku zainteresowania szczepieniami.
  • Wypowiedź A. Wakefielda niesiona licznymi zniekształconymi doniesieniami medialnymi („Alert over child jabs” – Guardian, „Ban three-in-one jab urge doctors” – Daily Mail i setki następnych o podobnym tonie i treści) i nadinterpretacje publikacji trafiają w nadszarpniętą już wcześniej renomę szczepionki MMR i nadszarpnięte wcześniej zaufanie rodziców do urzędów regulujących kwestię szczepień w Wielkiej Brytanii. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy było wprowadzenie do kalendarza szczepień dla brytyjskich dzieci szczepionki MMR ze szczepem wirusa świnki Urabe AM 9, co opisano m.in. w Przeglądzie Epidemiologicznym w 2002 roku:

We wrześniu 1992 roku w tygodniowym meldunku epidemiologicznym Światowej Organizacji Zdrowia, opublikowana została informacja o wynikach badania przeprowadzonego w Wielkiej Brytanii, które wykazały, że po szczepieniu skojarzoną szczepionką przeciw odrze, śwince i różyczce zawierającą szczepionkowy, atenuowany szczep wirusa świnki Urabe AM 9, wystąpiły niepożądane odczyny poszczepienne w postaci zapaleń mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych (meningoencephalitis) z częstością 1: 4 000 szczepionych. Poprzednio przyjmowano, że częstość ta wynosiła 1: 4 000 000 dawek (9). Departament Zdrowia Wielkiej Brytanii podjął decyzję, że od dnia 14 września 1992 roku do uodpornienia przeciw odrze, śwince i różyczce stosowana będzie wyłącznie szczepionka zawierająca atenuowany szczep szczepionkowy świnki Jeryl Lynn. Do lekarzy w Wielkiej Brytanii został w tej sprawie wysłany odpowiedni list. Nie wycofano rejestracji zakwestionowanych szczepionek.”

(…)

Okazało się później, że pierwsze obserwacje dotyczące większej częstości azomr [aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych] po szczepieniu szczepionką przeciw śwince zawierającą szczep Urabe AM 9 poczynione zostały w Japonii i w Kanadzie już w 1989 roku.”

Źródło: Szczepienia przeciwko śwince – ich skuteczność i niepożądane odczyny poszczepienne, Przegląd Epidemiologiczny 2002

  • Wyszczepialność szczepionką MMR w Wielkiej Brytanii jak i w wielu krajach europejskich nie była w latach 80. i początku lat 90. na pożądanym poziomie 95%  i w 1995 roku  wynosiła ok. 92%. Zniekształcone doniesienia medialne wypowiedzi A. Wakefielda z 1998 r. przełożyły się na dalsze zmniejszenie zainteresowania tą szczepionką w Wielkiej Brytanii, a zaprzestanie dostarczania do Wielkiej Brytanii szczepionki monowalentnej przeciwko wirusom odry w drugiej połowie 1998 roku – czyt. Measles jab withdrawn due to ‚high demand’, Independent 1998 – doprowadziło do wzrostu liczby dzieci podatnych na odrę.
  • Warto wiedzieć, że w wielu krajach europejskich szczepienia preparatami MMR nie cieszyły się oczekiwaną popularnością od początku ich użycia w latach 80. i 90. (zob. tabela poniżej z podstrony Długa tradycja rezygnacji ze szczepień przeciwodrowych w Europie, również w USA wyszczepialność pozostawała poniżej oczekiwanego poziomu, np. wg. danych na stronie CDC w roku 1985 r. 61,2%, w 1991 r. 82%, w 1997 r. 90,5%, a w 2009 r.  90%.). Ponadto skojarzona szczepionka przeciwko odrze, śwince i różyczce o nazwie Trimovax z Urabe AM 9 miała też trafić do polskich dzieci w 2004 roku, ale dzięki krytyce ze środowisk lekarskich, dziennikarzy i rodziców cofnięto decyzję o wprowadzenia tego preparatu jako refundowany i obowiązkowy dla wszystkich dzieci (zob. Historia szczepień przeciwodrowych w Polsce).

who-wyszczepialnosc-przeciwko-odrze-od-1980-roku-wybrane-kraje-europejskie

  • Warto wiedzieć również, że w 1998 r. pojawia się pierwszy tekst B. Deer, w którym dziennikarz kwestionuje naukowe dowody w sprawie możliwych powikłań neurologicznych po podaniu szczepionek DTP w Wielkiej Brytanii i podstawy przyznania odszkodowań dla poszkodowanych dzieci – zob. The Vanishing Victims, The Sunday Times, 1998.
  • W następnych latach nauka zaczęła weryfikować bezpieczeństwo szczepień MMR. A. Wakefield wraz z innymi naukowcami starał się zweryfikować hipotezę o wpływie MMR na zapalenie jelit i wpływ tego schorzenia na wystąpienie zaburzeń behawioralnych publikując wiele prac na ten temat, np.: Autism viral infection and measles-mumps-rubella vaccination. Isr Med Assoc J. 1999. Równolegle pojawiają się też prace epidemiologiczne pokazujące brak związku między wzrostem zapadalności na autyzm i szczepionką MMR.
%d blogerów lubi to: